ضرورت مهندسی تمدن اسلامی بر پایهٔ فلسفهٔ شدن

در اندیشه تمدنی استاد سید منیرالدین حسینی الهاشمی، تمدن بستر ارتباط انسان با جامعه و طبیعت است و این ارتباط زمانی وصف تمدنی می‌یابد که مناسبات اجتماعی نهادینه شوند. اسلامی بودن تمدن به معنای جریان روشمند دین در تمامی عرصه‌های حیات اجتماعی و تمدنی بشر است. زیرساخت تمدن شامل نظام مفاهیم (بنیادی، راهبردی و کاربردی)، ساختارهای اجتماعی و محصولات تمدنی است که مدیریت نیاز و ارضا را سامان داده و اخلاق اجتماعی و سبک زندگی را شکل می‌دهند. تمدن غرب توانسته بر مبانی و اهداف مادی خود لوازم تمدنی بسازد، اما به دلیل جهت‌گیری صرفاً مادی، رو به افول است.برای تحقق تمدن اسلامی باید بر مبانی و اهداف اسلام ناب تکیه کرد و هم شبکه علوم، هم ساختارها و هم فراورده‌های تمدنی را سامان داد. شبکه علوم اسلامی به‌عنوان هسته تمدن اسلامی سه لایه نظری را در هماهنگی کامل فراهم می‌آورد: نخست، فقه سرپرستی که وظیفه تبیین ولایت و اداره جامعه را دارد؛ دوم، علوم اسلامی کاربردی که پاسخ‌گوی نیازهای عملی و تخصصی است؛ و سوم، مدل‌های اسلامی اداره جامعه که الگوهای اجتماعی و مدیریتی را طراحی می‌کنند. این سه لایه در کنار هم زیرساخت نظری تمدن اسلامی را کامل ساخته و مسیر تحقق تمدن نوین اسلامی را هموار می‌سازند